O El Chorro usłyszałem po raz pierwszy kilka lat temu, walczyłem wtedy ze słabościami na jednej z mocno wyślizganych podlesickich dróg. W bliskim sąsiedztwie z grawitacją zmagał się jeden ze wspinaczy, próbując pokonać kluczowe trudności.

- Co za „mydło” – krzyknął odpadając od ściany.

 - Ile ja bym dał, żeby znowu poczuć tarcie wapienia z El Chorro.

Jego przyjaciel z drugiego końca liny dodał:

 – No, i ten smak andaluzyjskiego wina…

Lampka w mojej głowie się zapaliła, dlatego zaraz po powrocie do domu sprawdziłem dostępne relacje z tego regionu i… stwierdziłem, że właśnie to miejsce będzie celem najbliższego wyjazdu w okresie zimowym…

…od tamtej chwili minęło kilka lat, podczas których moje wyjazdy – z różnych przyczyn - ograniczały się jedynie do krótkich eskapad w Tatry oraz do Jury Krakowsko-Częstochowskiej. O słynnym rejonie Andaluzji jednak nie zapomniałem i podczas gdy cała Polska spoczywała w zimowym śnie, wraz z wieloletnim przyjacielem mknęliśmy „wspaniałymi” polskimi drogami w kierunku lotniska w Berlinie, snując domysły na temat warunków pogodowych i wspinaczkowych w El Chorro.

Nocna podróż do Berlina minęła spokojnie i nasze największe obawy, dotyczące rezerwowanego przez Internet parkingu z zapewnionym dowozem na lotnisko, zostały szybko rozwiane. Parking był na miejscu, kierowca po zainkasowaniu umówionej kwoty odwiózł nas na lotnisko i wczesnym porankiem wsiadaliśmy do samolotu lecącego do Malagi.

Pierwsze wrażenia po wylądowaniu – niebo bezchmurne i jak tu gorąco! Szybko ściągamy polary i soft-shelle, rzut okiem na termometr 18 stopni – nieźle się zapowiada nasza przygoda na dalekim południu Europy. Mając w pamięci opisy stosunkowo problematycznego wydostania się z lotniska udajemy się do piętro wyżej – do hali odlotów, skąd wychodzimy przed terminal i idziemy w prawo, w kierunku wejścia głównego do wielopoziomowego parkingu (oddalony jakieś 400 m od wejścia głównego do hali odlotów). Przechodzimy przez parking, kierując się w stronę kładki przez drogę (dobrze oznaczone wyjście na peron pociągu), która doprowadza nas prosto na przystanek miejscowej kolejki podmiejskiej.

Do El Chorro można dostać się na trzy sposoby: wynająć samochód (wariant drogi - ok. 20 Euro na dobę); pojechać pociągiem do stacji głównej Maria Zambrano (ostatni przystanek w Maladze), z tej stacji odchodzi jeden pociąg dziennie do „wapiennego raju” o godz. 18.43; pojechać pociągiem do stacji głównej, gdzie co pół godziny odchodzi kolejka podmiejska do Alory, skąd mamy 15 km do naszego celu wizyty.

Z racji wczesnej pory i małego zasobu pieniędzy, decydujemy się na wariant trzeci. Kupujemy bilet w automatycznej kasie do Alory (2,65 €, strefa 4, ważny 2 godziny !) i czekamy na kolejkę, którą dojeżdżamy do ostatniej stacji w centrum Malagi. Po ok. 30 min. Jedziemy w kierunku Alory, oglądając mijane wielkie gaje cytrusowe i podziwiając po piękne widoki. Wspomniane miasteczko jest ostatnią stacją kolejki podmiejskiej, więc nie trzeba się obawiać, że je ominiemy.

Stacja w Alorze wita nas jeszcze większym gorącem i senną atmosferą. Wychodzimy przed dworzec, spisujemy na wszelki wypadek nr telefonu do miejscowych taksówek, sprawdzamy na mapie przed dworcem, w którym kierunku znajduje się wyjazd w kierunku El Chorro (na forach wyczytaliśmy, że Hiszpanie chętnie zabierają na stopa), kilka fotek oraz pokrzepienie serc miejscowym trunkiem i wychodzimy do miasta. Po przejściu jakiś 300 m, zatrzymuje się samochód, w którym za kierownicą siedzi Anglik mieszkający na stałe w Alorze i oferuje nam podwiezienie do granic miasta (jakieś 2-3 km). Po krótkiej konwersacji dogadujemy się jednak, że podwiezie nas do samego El Chorro za jedynie 5€ od głowy, na co z wielką chęcią przystajemy.

- Niezła ściana? Co?

- Nie przypuszczałem, że będzie aż tak duża – odpowiedział.

- Ja też.

- Żałuję, że nie wzięliśmy liny podwójnej.

- Faktycznie szkoda – odpowiedziałem – ale może uda się zrobić na pojedynczej jakieś wielowyciągówki.

Dzięki uprzejmości Hiszpana spotkanego po drodze (mieszkającego w jednej z jaskiń, która służyła kiedyś za noclegi dla pasterzy, a obecnie jest wykorzystywana przez ludzi, chcących zrzucić kajdany cywilizacji i żyć całkowicie wolni), już po 20 minutach rozbijaliśmy namiot poniżej jego skromnego domostwa (życzliwość Hiszpanów nie zna granic), w efektownym otoczeniu palm daktylowych i potężnych agaw. Po założeniu obozu pierwszego i zjedzeniu ciepłego posiłku, doszliśmy do wniosku, że po całonocnej podróży nie mamy dzisiaj siły na wspinaczkę i poszliśmy na mały rekonesans po miejscowości, między innymi w celu zrobienia drobnych zakupów. Pierwszy dzień zakończyliśmy degustacją miejscowych win i piwa przy niedalekim akompaniamencie wyluzowanych hipisowskich bębniarzy, grających do pierwszej w nocy swój koncert.